تجلی

                     من از شب گریزانم

                  از آن هنگام که طوفانهای سرخ 

           از تنگناهای چشمان کرکس

        از نغمه های جدایی. بی صفایی . بینوایی

        که در ناقوس انسانیت جلوه گر  شد

                            گریزانم .....

( عکس من در ارتفاعات شمال خوزستان )

      چراغ رابطه بس تاریک اما. تاراج تا کی!

      با بادهای رنجهاو زخمها  می خواند

      سو سو ی ندایی بس لطیف .آفتاب را نشانی

                  طنینی از جنس مهتاب

                              تا سرزمبن  امید 

                می خواندت که   عشق

      با بالهای  محبت . گذشت و فداکاری 

      از پنجره ی وجود  فریاد می زند  پرواز را

                                       این چه پاد زهری است !   

      آیا تنها تر از برگ هم راهی ست  ؟!

     آیا از ساحل محنتهای پاییزی گریزی ...؟!

     می خواندت که عشق .یعنی اخلص تنل ...

                 بیا . خالص شو و بیا ...

     امید از نفوذ نفسهای عشق بالیدن گرفت

     نغمه ی شوق . خرامیدن گرفت

            چون که دیده  تیمار گشت

           شب سیاهی را   گذر کرد 

    فجر نور افشانی را  نشان رفت 

                حرکتی باید 

    کنون عشق پر  پرواز  را می آراید

    وخلوص پرواز را  شرط وصلش

    زندگی وجودم را تکرار  خواهد کرد

    و قاصدک بوی خوش عطر غنچه ها را

       برای شهد  دوباره تکرار  خواهد کرد   

 

نوشته شده توسط مصطفی در 85/11/19 ساعت 19:9 موضوع | لینک ثابت

   در کنار  ساحلی  نزدیک آب                            می گزشتم  بادلی پر التهاب

   دیدن دریای پاک و بیکران                               پهنه آن دشت سبز و  آسمان   

  یاد آن دلبر که در دشت جنون                         عاشق خود خواهد اندر خاک وخون

   آتشی افکند  اندر جان ودل                            جان تو گویی شد جدا از خاک وگل

  شهپر اندیشه د ر پرواز شد                             یاد حق  با جان من  دمساز  شد

  در تماشا بودم و گویی که مست                     از می  آن ساقی  روز  الست

  گر بود بین من وتو صد حجاب                          یا که دریایی  چنین  پر اصطراب 

  از طلب کی دست من در می کشم                 سوی تو باپر جان پر می کشم

  تا بجویم  روزگار  وصل خویش                         تابیا بم  در نیستان اصل خویش

  تو من ومن او کنم  حلاج وار                           تا سر خود را  سپارم   سوی دار

 

 

نوشته شده توسط مصطفی در 85/11/12 ساعت 3:38 موضوع | لینک ثابت

از امام حسین  ( ع  )  :

        عمیت  عین لا  تراک   - ( لطفا  عمیت را با تشدید روی  حرف  ی و عین را عینون  با تنوین روی  حرف ن بخوانید .

 - کور باد چشمی که تورا ( خدا  )  نبیند .

  ---------------------------------------------

    در مسلخ  عشق  جز نکو را نکشند  -----  روبه  صفتان زشت خو را نکشند

   گر عاشق  صادقی ز کشتن محراس ------  مردار  بود   هرآنکه  او را  نکشند

 وقتی عشق پا به قتلگاه می گذارد انسانبت انسان چگونه تفسیر می شود  ؟

 خون بهای آن چیست  ؟   وظیفه انسان در طول تاریخ چیست  ؟

 در ظاهر چه کسانی در قتلگاه عشق سود می برند  ؟

 تقدیم به علاقمندان  آن مهربان یاور و آن بیریا سرباز وآن عاشق به مسلخ برده .

 

 

نوشته شده توسط مصطفی در 85/11/05 ساعت 11:39 موضوع | لینک ثابت